# Zegarek po dziadku Stefan

07.09.2026, 18:05 blysk.space

# Zegarek po dziadku Stefanie

Mam siedemdziesiąt dwa lata i mieszkam w Łodzi, w trzypokojowym mieszkaniu na Bałutach, które pamięta jeszcze czasy, kiedy w podwórzu stały komórki na węgiel. Od sześciu lat jestem sam. Żona odeszła w listopadzie, dwa dni przed Wszystkimi Świętymi, i od tamtej pory listopad pachnie mi zniczami i mokrą ziemią, nawet jak jestem w supermarkecie.

Mam córkę, Edytę, czterdzieści trzy lata, i syna Marcina, trzydzieści dziewięć. Edyta prowadzi własne biuro nieruchomości, nosi eleganckie płaszcze i buty na obcasach, które stukają po klatce schodowej, zanim jeszcze otworzy drzwi. Marcin pracuje w firmie transportowej i dzwoni rzadko, ale zawsze wtedy, kiedy akurat szukam okularów.

Przez trzydzieści osiem lat pracowałem jako elektryk w zakładach włókienniczych. Pół życia w roboczych spodniach, w kurtce z logo firmy, z miernikiem w kieszeni. W niedzielę zakładałem czyste dżinsy, koszulę w kratę i sweter. I tak zostało.

Strzygę się u tego samego fryzjera od dwudziestu pięciu lat. Zakład pana Zbyszka mieści się w bramie przy Piotrkowskiej, pachnie wodą kolońską i tanim tytoniem. Maszynka po bokach, nożyczki na górze, piętnaście minut i po sprawie. Płacę czterdzieści złotych, zostawiam pięć napiwku.

Edyta zaczęła niewinnie. Najpierw rzuciła mimochodem przy niedzielnym obiedzie:

— Tato, ta koszula pamięta chyba stan wojenny.

Roześmiałem się, bo rzeczywiście miała swoje lata. Potem kupiła mi na urodziny granatową marynarkę, taką „nowoczesną", z błyszczącymi guzikami. Założyłem raz, żeby jej nie było przykro, i powiesiłem do szafy. Następnym razem przyniosła mi białe trampki.

— Wszyscy starsi panowie teraz takie noszą.

— Ja nie jestem wszyscy — odpowiedziałem.

Trampki wylądowały w kartonie na pawlaczu, obok choinkowych lampek.

Którejś soboty Edyta wpadła bez zapowiedzi. Siedziałem w kuchni, piłem herbatę z cytryną i przeglądałem „Dziennik Łódzki". Na krześle leżała moja stara kamizelka — szara, wełniana, z zacerowanym rękawem. Edyta podniosła ją za ramiączko dwoma palcami, jakby to był kot zdechły na drodze.

— Tato, błagam cię. Wyglądasz przez to na dziesięć lat starszego.

Odłożyłem gazetę.

— A co złego jest w tym, że wyglądam na swój wiek?

— Nie o to chodzi. Chodzi o to, że wyglądasz starzej, niż jesteś.

— Czyli co? Nie jestem dość modny?

— Nie chodzi o modę, tylko o… aktualność.

To słowo mnie uderzyło. „Aktualność". Jakbym był starym telefonem, który nie dostaje już aktualizacji.

— A jak mi się podoba, jak wyglądam? — zapytałem.

Edyta zamarła z tą moją kamizelką w ręce. Myślę, że pierwszy raz usłyszała ode mnie to pytanie. I pierwszy raz sama go nie zadała.

Nie ubierałem się tak, bo nie wiedziałem, że są inne ubrania. Byłem w galeriach handlowych, widziałem wystawy. Nie noszę tych rzeczy, bo ich nie potrzebuję. Dżinsy, koszula, sweter — to dla mnie wygodne. Kamizelka jest ciepła. Zegarek po dziadku Stefanie chodzi od czterdziestu lat i dalej dobrze odmierza czas, więc nie zamierzam go wymieniać na smartwatch, który trzeba ładować co noc.

Edyta próbowała tłumaczyć. Mówiła, że po śmierci mamy „zapadłem się w sobie". Że przestałem o siebie dbać. To zabolało. Biorę prysznic codziennie, chodzę do fryzjera co miesiąc, gotuję sobie normalne obiady, a nie parówki z wody. Spotykam się w parku z kolegami z dawnych lat, gramy w brydża w domu kultury. W mieszkaniu mam porządek — naczynia umyte, podłoga zamieciona, kwiaty na parapecie żywe.

Więc co znaczy „zapadłem się w sobie"? To, że nie gonię za nowościami, których nie potrzebuję?

Skończyło się ostrą wymianą zdań. Edyta rzuciła coś o tym, że „chce dla mnie dobrze", a ja odpowiedziałem, że nikt jej o to nie prosił. Trzasnęła drzwiami tak, że zabrzęczały szyby w kredensie. Zostałem sam z tą nieszczęsną kamizelką na podłodze.

Potem było mi głupio. Edyta naprawdę się o mnie martwiła. Po śmierci Marii przeżyłem ciężkie miesiące — nie wychodziłem z domu, jadłem byle co, spałem w fotelu przed telewizorem, bo w sypialni było za cicho. To Edyta wtedy przyjeżdżała co drugi dzień, robiła zakupy, gotowała rosół, wyciągała mnie na spacery. Ma prawo bać się, że to wróci.

Dwa tygodnie po tej awanturze zadzwoniłem do niej sam.

— Zjedzmy razem obiad — zaproponowałem. — Ja stawiam.

Poszliśmy do „Żebraka" na Piotrkowskiej, lokalu, który pamięta lepsze czasy, ale schabowy tam dalej dobry. Przy drugim piwie powiedziałem, że przemyślałem sprawę.

— Fakt, mam parę rzeczy, które nadają się do wyrzucenia — przyznałem. — Płaszcz z rozprutą podszewką wisi w szafie od trzech lat. Może czas to zmienić.

Edyta się rozpromieniła.

— Ale chcę wybierać sam.

— Jasne, tato.

W sobotę poszliśmy do Centrum Handlowego Tulipan. Edyta od progu chciała mi wciskać pięć rzeczy naraz — jakieś marynarki, buty „na profilowanej podeszwie", pasek z klamrą. Podniosłem rękę.

— Usiądź. I poczekaj.

Wybrałem sam. Granatowe spodnie z kantem, dwie koszule w drobną kratę i brązową skórzaną kurtkę. Nie takie, jakie wybrałaby ona. Grube, porządne, w moim stylu.

Kiedy wyszedłem z przymierzalni, Edyta popatrzyła na mnie dość długo.

— Dalej wyglądasz jak ty — powiedziała.

— To był cały plan.

Od tamtej pory jest lepiej. Edyta czasem wysyła mi zdjęcia z internetu — „zobacz, fajna koszula". Odpowiadam, że nie, i nie obraża się. Albo odpisuję „może być", i wtedy kupuje. Nauczyłem się też paru rzeczy dla siebie. Zapuściłem włosy o dwa centymetry, bo tak mi wygodniej pod czapką zimą. Kupiłem nowe buty trekkingowe — nie białe, bo białe buty w Łodzi są przez pół roku szare od błota.

Ale kamizelki nie wyrzuciłem.

W niedzielę był u mnie Marcin z dziećmi. Mój wnuk Antek, dziesięć lat, patrzył, jak zapinam wełnianą kamizelkę przed wyjściem do parku.

— Dziadek, ta kamizela jest bardzo… dziadkowa — stwierdził i parsknął śmiechem.

Spojrzałem na niego znad okularów.

— Jestem twoim dziadkiem, Antek. Więc wszystko się zgadza.

Wybuchnął śmiechem i pobiegł za siostrą do przedpokoju. Zapiąłem ostatni guzik kamizelki, wsunąłem ręce do kieszeni płaszcza i sprawdziłem, czy zegarek po dziadku Stefanie jest dobrze nakręcony. Tyknął, kiedy przyłożyłem go do ucha — równo, jak zawsze.

Wyszliśmy do parku wszyscy razem, Antek pobiegł przodem, a ja szedłem swoim krokiem, w swojej kamizelce, z zegarkiem, który jeszcze nikogo nigdy nie zawiódł.

Читати повністю…